‘Can’lığın, Uzaklığın

 

Kime niyet, kime kısmet. Giden sen oluyorsun. Sonuç aynı. Ancak uzak yollardan gelen yalancı dolmaların girdiği yalancı yuvamız artık dağılıyor, bölünüyor. Şimdi ben gitmişim, sen gitmişsin. Ne önemi var.

…

Son günlerimizi böyle ummamıştım. Biraz özlem, biraz kucaklaşma, bolca sıcaklık dolu olur derken öylesine kaçar gibi, hızlı ve görmeksizin. Ne yazık…

Yanılmışım.

Paylaşımlarımız büyük, ‘iki başımıza’ kurduğumuz yuvamız kocamandı. Kızgınlıklarımız, öfkelerimiz, belki kırgınlıklarımız, suskunluklarımızsa küçük. Ya da biz öyle sanırdık. Bazen. Ya da ben öyle sanırdım. Belki de kendimi kandırmıştım. Her şey benim yalanımdı. Yüklediğim anlamlar benim yalanım. Gören gözlerim, yalan gözlerim.

Can’lıktan, uzaklığa bir yolculuk şimdi içinde hissettiğim. Ve ben artık bilmiyorum; ‘can’lığın’ mı gerçekti yoksa uzaklığın mı? Neden ‘can’lığın’ bu kadar gerçek gelmişti de uzaklığın acıtmıştı, ağlatmıştı? Neden uzaklığın bu kadar gerçek geliyordu ki, can’lığı bir çırpıda mazide bırakmıştı?

Yine de içimde can’lığından yana bir ses fısıldıyor. İçimde bir yerlerde ona inanan bir yürek çarpıyor. Gitmeme, gitmene rağmen, küçük bile olsa bir parçam biliyor, özgünlüğünü bağırıp sevgimi çağırıyor. Hayatımdan kendince bir sen geçti gidiyor, ama bir şeyleri, bir yerlerde asılı kalıyor.

…

Şimdi dilerim ki…

Boynundaki şal yalancı yuvamızdan daha sıcak tutsun seni. Kolundaki bilezik,birbirimize sahip çıktığımızdan daha fazla korusun, gözetsin seni.
Demiştin ya, “Her şey geçiyor ama yerine yeni şeyler geliyor.” Ben de diyorum ki, “Her şey geçiyor ama delip geçiyor.”

 

İkimize de iyi yolculuklar,

–BE

(14.08.2007 İstanbul)