Kimi zaman kaçacak delik aradığım yalnızlığım, bazen nasıl da peşinden koştuğum bir tutku olup çıkıveriyor?
Kalabalığın içinde yalnızlık. Dört duvar arasında. Koca bir yatakta. Issız bir sokakta. Yalnızlığın yerleri mi yoksa bunlar? Yok canım, yalnızlığın yeri mi olurmuş hiç. Bunlar yalnızlığın pis ve güzel halleri. Ne zaman pis, ne zaman güzel. Nedense bu hiç belli olmuyor. Yalnızlığın dengesiz halleri işte, ne olacak.
Bazen bir sığınak bulsam da gitsem, el ele tutuşup yalnızlığımla başbaşa olsak derim. Yanıbaşımda dursun, bırakmasın beni. Gitmesin yakınımdan. Sessiz sedasız kalalım böyle. Sakin ve durgun. Saatlerce, günlerce bazen. Tatlı bir kaçamak niyetine aramızda bir müzik olsun isterim, belki bir kitap, bir de yazı masası dostlarım: Kalemim, kağıdım. Ve ben ‘yalnızca’ olayım isterim.
Yalnızlıktan ağzımın koktuğu zamanlarda gelmezler de, iğreti anlarda gereksiz bir kalabalık çıkıverir karşıma bazen. İnadına gürültülü, inadına coşkuludur etraf. Bilmezler nedendir kalabalıklar içinde mutlu görünürken bile yerli yersiz suskunluğum, uzaklığım. “Dokunmayın bana” derim, “Ne olur dokunmayım, en azından bırakın yalnızca dinleyeyim sizi, konuşmayayım”. “Hatta susup, sonra da şuracıkta uykuya dalayım, bırakın beni…”
Duymazlar.
Zaten gözü çoktan beri yollarda kalmış piyanom da her zamanki gibi bekler beni. Belki yine başına oturmayacağımı bile bile. Umutla. İnadına.
Evim bekler beni. Sahibini şaşırmış. Bir yerlerde bir şeyleri kaçırmış. Terkedilme fikrinden yoksun, öylece bekler. Yazık.
En çok da yazı masamdaki kalem kağıt oturur bekler beni. Soğuk. İçime dokunur. Kıyamam onların yolda kalmış gözlerine… Kıyamam onlarla yazılmamış, havada asılı kalmış sözlerime…
Sonra da ben, acısını çıkartırcasına bu bekleyişin, kulağımda hayali bir piyano konçertosu, henüz yalnızca hayallerimde duran bana özgü sığınağım, oturur yazarım böyle üç beş satır, birilerinden, bir şeylerden zamansız çaldığım zamanlarda, içime doldurduklarımı…
Ancak bu kadar anlatırım…
–BE
