“Yazılsın ki bugünden yarına miras kalsın” demişti çok değer verdiğim bir öğretmenim. Biz belki eskiden kalan pek çok şeyi tanımadan ya da sadece ismini duyarak, kendini bilmeyerek büyüdük. Tıpkı bizden öncekilerde olduğu ve bizden sonrakilerde de olacağı gibi. Zaman geçiyor, dünya değişiyor, modernleşiyor(!). Bu değişim içinde bazı şeyler yok olup gidiyor.
Bunlardan biri de, kar helvası.
Bir kasaba pazarında kar helvası tattım ben geçenlerde. Bilenler bilir, bilmeyenler için tarifi kısaca şöyle: Bir bardak kar üstüne ev yapımı vişne şurubu. Büyüklerimden dinlediğim kadarıyla bu kar, kışın dağlardan toplanır, soğukluğunu muhafaza etmesi için de keçeden çuvalların içinde toprak altında saklanırmış yaz sıcaklarına yetişsin diye. Serinletiyor insanı. Tatlı mı tatlı bir de.
Bizden sonraki nesiller belki adını bile işitmeyecek kar helvasının. Soğuk içecekler ve dondurma varken, karı kim ne yapsın? Hem hangi dağda kar olacak da, toplanıp kar helvası yapılacak ki? Su bile bulamayacak oluşumuzdan korkarken, bunun lafını etmek biraz fazla abartı olmayacak mı?
–BE
